αφουγκραζομαι ..

αφουγκραζομαι την σιωπη / και/ ακουω τους λογους της./
μετα-φραζω / και /φραζω το αηχο,/ της γλωττης σου./
διαβαζοντας ../ τις γραμμες των ματιων σου./
Κορη και ιριδα ανταμα /διαλαλουν/ τα ''ναι'' /και/ τα ''οχι'' σου.
Καμπτεται η ψυχη /κι ανταμωνει το χωμα ,/οταν η γλωσσα σιωπα..
κι η καρδια υποκυπτει /στον φοβο../
σε δυο ''κ''(καπα) , συν -'ισταται η κολαση..
κολαφος και κρεσσεντο .. /αποχωρησης/ ....
Τελος και αρχη  στην βαθμιαια αυξηση της εντασης/ Ακους την σιωπη?

Κραυγαζει.....μελωδικα....(α-συλια)

''Μπορούμε να συγχωρήσουμε κάποιον ο οποίος δημιουργεί κάτι «χρήσιμο», υπό τον όρον ότι δεν αισθάνεται θαυμασμό γιʼ αυτό.

Και με την ίδια λογική, η μοναδική δικαιολογία για κάποιον ο οποίος δημιουργεί Κάτι παντελώς «άχρηστο», είναι ότι έχει γιʼ αυτό απεριόριστο θαυμασμό…''

Funeral Blues...

W.H. Auden
Stop all the clocks, cut off the telephone,
Prevent the dog from barking with a juicy bone,
Silence the pianos and with muffled drum
Bring out the coffin, let the mourners come.
Let aeroplanes circle moaning overhead
Scribbling on the sky the message He is Dead.
Put crepe bows round the white necks of the public doves,
Let the traffic policemen wear black cotton gloves.
He was my North, my South, my East and West,
My working week and my Sunday rest,
My noon, my midnight, my talk, my song;
I thought that love would last forever: I was wrong.

The stars are not wanted now; put out every one,
Pack up the moon and dismantle the sun,
Pour away the ocean and sweep up the woods;
For nothing now can ever come to any good.!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
                            
Βγάλτε απʼ τη πρίζα το τηλέφωνο και σταματήστε τα ρολόγια
και κάντε μʼ ένα ωραίο κόκκαλο το σκύλο πια να μη γαυγίζει
τα πιάνα τώρα ας σωπάσουνε το τύμπανο πνιχτό ας βουίζει
φέρτε το φέρετρο κι ας έρθουνε όσοι πενθούνε δίχως λόγια
«Είναι νεκρός»! είναι το μήνυμα, τʼ αεροπλάνα εκεί αγνάντια
Κύκλους στον ουρανό να κάνουνε και να το γράψουν στον αέρα
μαύρη κορδέλα να τυλίξετε σε κάθε άσπρη περιστέρα
κι οι τροχονόμοι ας φορέσουνε βαμβακερά και μαύρα γάντια.
Ηταν οι άκρες του ορίζοντα, ήταν το ύψος και το βάθος
της κάθε μέρας η εργασίας μου της Κυριακής μου η αργία
ήταν η νύχτα ήταν η μέρα μου ήτανε μουσική αγία
είπα: «η αγάπη είνʼ αιώνια», κι αλίμονο έκανα λάθος!
Τʼ αστέρια πια δεν τα χρειάζομαι σβήστε τα τώρα ένα ένα
Βγάλτε τον ήλιο και πετάξτε τον διπλοτυλίξτε το φεγγάρι
Αδειάστε θάλασσες τα δάση κόψετε μέχρι το έσχατο κλωνάρι
Ο,τι από δω και πέρα έρχεται δεν φέρνει πιά καλό κανένα.....(μφσ  Κ.σφενδουράκης)

στις Κυριακες ...

εξανεμιστηκε το αρωμα των Κυριακων ,/απωλεσε η οσφρηση την δυνατοτητα της./
ξεμακρυναν  οι προσμονες  των  αγκαλιων μας /

εμεινε μονο αναμνηση  ,η βροχη των φιλιων./
μοναχικη πορεια ακολουθουν οι ωρες της αργιας/
απομειναν ορφανες οι λεξεις στο κυριακατικο τραπεζι.
το ψωμι που μοιραζοταν στα δυο ανεπαφο εμεινε.
η φωνη σιωπησε. το χαμογελο πετρωσε . το χερι μετεωρο ..αναζητα να πλεξει τα δαχτυλα
στην τελευταια ανασα  ζωης.

στην καυτη σοκολατα  πνιγεται η αναγκη .στο απογευματινο τειο  δεν σερβιρονται κουλουρακια. στο βραδυνο γαλα βαραινουν τα φλεβαρα. Ξημερωνει Δευτερα.. δεν θαρθεις... κ.σ.

διαμαντια και μπλουζ (κ.σ.)

Μ.Σαχτουρης..

Ἡ δύσκολη Κυριακή/////Ἀπ᾿ τὸ πρωὶ κοιτάζω πρὸς τ᾿ ἀπάνω ἕνα πουλὶ καλύτερο
ἀπ᾿ τὸ πρωὶ χαίρομαι ἕνα φίδι τυλιγμένο στὸ λαιμό μουΣπασμένα φλυτζάνια στὰ χαλιὰ
πορφυρὰ λουλούδια τὰ μάγουλα τῆς μάντισσας
ὅταν ἀνασηκώνει τῆς μοίρας τὸ φουστάνι
κάτι θὰ φυτρώσει ἀπ᾿ αὐτὴ τὴ χαρά
ἕνα νέο δέντρο χωρὶς ἀνθοὺς
ἢ ἕνα ἁγνὸ νέο βλέφαρο
ἢ ἕνας λατρεμένος λόγος
ποῦ νὰ μὴ φίλησε στὸ στόμα τὴ λησμονιάἜξω ἀλαλάζουν οἱ καμπάνες
ἔξω μὲ περιμένουν ἀφάνταστοι φίλοι
σηκώσανε ψηλὰ στριφογυρίζουνε μιὰ χαραυγὴ
τί κούραση τί κούραση
κίτρινο φόρεμα -κεντημένος ἕνας ἀετός-
πράσινος παπαγάλος -κλείνω τὰ μάτια- κράζει
πάντα πάντα πάντα
ἡ ὀρχήστρα παίζει κίβδηλους σκοποὺς
τί μάτια παθιασμένα τί γυναῖκες
τί ἔρωτες τί φωνὲς τί ἔρωτες
φίλε ἀγάπη αἷμα φίλε
φίλε δῶσ᾿ μου τὸ χέρι σου τί κρύοἬτανε παγωνιὰ
δὲν ξέρω πιὰ τὴν ὥρα ποὺ πέθαναν ὅλοι
κι ἔμεινα μ᾿ ἕναν ἀκρωτηριασμένο φίλο
καὶ μ᾿ ἕνα ματωμένο κλαδάκι συντροφιὰ Μ.Σαχτουρης

what we are?......

We're a ship without a storm
The cold without the warm
Light inside the darkness that it needs, yeahWe're a laugh without a tear
The hope without the fear
We are coming - homeWe're off to the witch
We may never never never come home
But the magic that we'll feel
Is worth a lifetimeWe're all born upon the cross
The throw before the toss
You can release yourself
But the only way is downWe don't come alone
We are fire we are stone
We're the hand that writes
Then quickly moves awayChorus:
We'll know for the first time
If we're evil or divine
We're the last in line
We're the last in lineTwo eyes from the east
It's the angel or the beast
And the answer lies between
The good and bad         We search for the truth
We could die upon the tooth
But the thrill of just the chase
Is worth the painWe're off to the witch
We may never never never come home
But the magic that we'll feel
Is worth a lifetimeWe're all born upon the cross
The throw before the toss
You can release yourself
But the only way you go is down

αξιζει να υπαρχεις για ενα ονειρο...

Πόρτο Ρίκο.............

Φιγούρα ξωτική και ταξιδιάρικη
στο φως του φεγγαριού ανθίζει πάλι
γιατί όλη την ζωή του την εξόδεψε
παράφορα γυρεύοντας μιαν άλλη

Θυμάμαι σαν παιδί γελούσε και έλεγε
στην σέλα ακροβατώντας ποδηλάτου:
«Τον κόσμο εμείς θα φέρουμε στα μέτρα μας
πριν να μας φέρει εκείνος στα δικά του»

Μα ο κόσμος προχωρά χωρίς να μας ρωτά
κλεισμένοι δρόμοι, κλέφτες και αστυνόμοι
αγάπα το κελί σου, του παν, κι ύστερα
έξω πιο μόνος μα γελούσε ακόμη

Μια νύχτα μεθυσμένη παίρνει ανάποδες
ημερολόγια καίει και πτυχία
Το χάραμα μπαρκάρει σε πειρατικό
για τις ζωής του την σκηνοθεσία

Αλγέρι, Αλεξάνδρεια, Σαουθ Άφρικα
στο Άμστερνταμ δυο τέρμινα και κάτι
γλιστρούσαν οι αγάπες μες στα μάτια του
σαν τον αφρό στα δάχτυλα του ναύτη

Στο Πόρτο Ρίκο χρόνια ασυλλόγιστα
και τις καρδιάς του σκόρπισε τα φύλλα
σε υπόγεια σκοτεινά και ύποπτα
λες και έψαχνε το φως μες στην ξεφτίλα

Κάποια ζεστή βραδιά σε ένα μπλουζάδικο
άκουσε να φαλτσάρει η μουσική του
τα αφεντικά στον δρόμο τον πετάξανε
τα στίγματα σαν είδαν στο κορμί του

Κι η Σύλβια που με πάθος τον αγάπησε
δεν έλειψε στιγμή απ' το πλευρό του
ζητώντας με μανία στην αγκάλη
την κόλαση και τον παράδεισό του
Σαλπάρισε μια νύχτα με πανσέληνο
και στο στερνό του γράμμα μου 'χε γράψει:
«Αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο
και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει»

Τα χρόνια έχουν περάσει δεν θυμάμαι πια
Ερνέστο τον ελέγανε η Νίκο;
Κι ακόμα συγχωρείστε με που ξέχασα
αν χάθηκε στο Μετς η στο Πόρτο Ρίκο

Όσο για μένα είμαι πάντα εδώ
με τον ματιών σας την φωτιά σημαία
είναι όμορφα απόψε που ανταμώσαμε
μ’ αρέσει να αρμενίζουμε παρέα--------------------------------------

Ειναι φορες που γραφω στον παγο ...

στα κοκκινα πατινια μου επανω βολταρω..στον παγο ιχνογραφω οτι περασε και οτι ψαχνω ναβρω..τις λαμες ακονιζω και πεταω./στροφες ατελειωτες κι επιχειρω να σβησω ψεμματα και λαθη στην αγαπη.(κ.σ.)

W.S..........

Αυτοί που δε δείχνουν τον έρωτά τους δεν αγαπούν πραγματικά. Η πορεία του έρωτα δεν είναι ποτέ ομαλή. Ο έρωτας είναι οικείος. Ο έρωτας είναι διαβολικός. Δεν υπάρχει πιο διαβολικός άγγελος από τον έρωτα. William Shakespeare