για παντα....

Ποσο  καλα  κρατει τ αστειο ,ποσο  γερα  κρεμαστηκε  στα  χειλη ..Σεπτεμβρης στο τελος του κι αργει η βροχη ,απεργει  το συννεφο...Λαχταρησε  το διχτυ  να πλεξει στις γαμπες,σιωπησε η μαυρη  δαντελα....  δεν  χαιδεψε την πηγη  της ζωης.Δίψα κι ανυδρος τοπος , οταν ο μελλοντας γινεται  παρελθοντας χρονος και  στεκει στο απραγματοποιητο.. Απομεινε ερημη  η γευση .Νοημα ουδεν πισω απ τη  σιωπη  που τυλιγει  την σαρκα .Θυμος που δεν κρυβει  στα  σπλαχνα  του την αγαπη..Η μνημη  απουσα  κι οι οργασμοι  ενα ψεμα. Θυμασαι τους χτυπους της  ηδονης και τις λεξεις της ενωσης? τις  λιμνες που μεσα τους ξεδιψουσες? Φαυλες ηδονες κατω απ το φως του φεγγαριου..ανομολογητες τηξεις κατω απ την καψα του καλοκαιριου.Μυστικα και  ψεμματα  πανω στα  χειλη ,αληθειες  τις σαρκας που πασχιζε  να ενωθει.. μυστες και διονυσιακες  γιορτες. Μαιναδες  και θεες να ευλογουν το καρμα μας.Κι ενας αλητης ουρανος να περιγελα το χτυποκαρδι  που εσκουζε ''για  παντα'' δικη σου ''για παντα'' .. ποτε  πια....

κειται...ενθαδε...

..σ οτι καταστρεψες εβαλες την υπογραφη σου,χωρις αιδω. Σθενος δεν βρεθηκε να ''συντροφεψει'' το ελαχιστο που δεν ειχες ποτέ.Να λυπηθω η να πανηγυρισω? Ποσο ευτυχης να ειναι αραγε ο εκ γεννετης τυφλος οταν αποκτα το φως του και ΑΝΤΙκρυζει την σαπιλα του κόσμου?Να χαρω? που σερνοντας το πτωμα, επιδεικνυοντας το ως λαφυρο ,λησμονησες πως θα σε πνιξει η μυρωδια της σηψης ?θελεις να πας ως εκει.....μα φοβασαι να κανεις βημα..γιατι μεσα απο τον θανατο καταξιωνεσαι.και τον σκορπας απλοχερα σ οτι δεν μπορεις να φτασεις...Ποσο πολυ μου παει να ορω , την φτηνεια σου ..και ποσο μ ανασταινει ...να την χλευαζω!!! βρισκοντας ξανα την ζωη ..με βαθειες ανασες οξυγονου και αληθειας που πεταξε την μασκα της για το χατιρι μου..θελεις να πας μα φοβασαι ,,,κι εγω δεν θελω ναρθεις πια...αποκαθηλωμενη η μορφη σου απο το υψηλοτερο του τοιχου σημειο στο πατωμα κειται ....ενθάδε...(α-συλια..)

το δωρο..

...δεν νυχτωσε ακομα..Ποιος αγγελος κρατα το φως στα ματια μας μπροστα? Ποιος διαβολος την ετυμηγορια ακουσε και απεδεχθη? Φτασαν οι τυμβωρυχοι στην πορτα της καρδιας μας και το θηριο εντος μας ,ουρλιαξε να τους ξορκισει.Τυλιγω το ''ειναι'' στα... μωβ, να μη μ αναγνωρισουν οι στρατηλατες κι οι πολεμοκαπηλοι.. Ριγω ,στην σκεψη σου κι ανατριχιαζω στην ιδεα του παραδεισου ,που βαρετος ειναι.Να καω στη κολαση που εξαγορασα ,οταν αντικρυσα τα δικα σου ματια..!Για ο,τι πληρωσα.. ζητω ανταμοιβη..Τυλιξτε το δωρο μου σε κοκκινη κορδελα ..εκεινη που εβαψα με αιμα ...

εξασκωντας την τεχνη του γυναιου...

...κατεφθασες με τα συνεργα του παθους, του φαιδρου και αηθους ,να πριονισεις τις φτερουγες του πτηνου που λευτερο πετουσε στον αντικατοπτρισμο του μπλε της θαλασσας.Κι εκεινο... που μοναχα ηλιο και ενεργεια σου εδωσε ,εγλυψε τις πληγες του ,ξεσκισε τις σαρκες του απο θυμο και πονο και πηρε αποφαση να ζησει.Εμαθε την τεχνη να χωριζει, να απατα ,να κυνηγα , και να κυνηγιεται σ ατερμονο παιχνιδι σκληροτητας , προτασσωντας την εκδικηση για τα χαμενα φτερα του. Να σκοτωνει ... πριονιζοντας τις αντιστασεις και εξασκωντας την τεχνη του γυναιου.!!!!! Να το ...ερωτευονται.. !!!!!!!!!!!!Στον ηχο της ηδονης .. εκεινη ακριβως τη στιγμη, ποδοπατει την τελευταια αντισταση και αφηνει το αποτυπωμα απο το πεταλο που καρφωσαν στα ποδια του και το καθηλωσαν για παντα στη γη.Καθε θανατος και μια πληρωμη για τα χαμενα φτερα του..(a-sylia)

η ασκητικη της αγαπης...

Το ονομΑ Σου..ΤΑξιδι,διΑδρομη ΚΑι ΣεργιΑνι Στον ΚοΣμο.ΚοΚΚινο ΤηΣ ΚΑρδιΑΣ μου ΑιμΑ!.ΤριΑνΤΑφυλλο ΣΤον Κηπο ΤηΣ εδεμ! ΑνΑΣΑ ΚΑι φιλι ΖΩηΣ Σε ΚΑΤΑΣΤΑΣη πολιορκιΑΣ..ΩΚεΑνειο ονειρο ελπιδΑΣ..Το Αλφα Και το Ωμεγα ΣΤην ΑΣΚηΤιΚη ΤηΣ ΑγΑπηΣ..Κι Αν δεν Το φΩνΑξΑ δυνΑΤΑ ποΤε...το ψιθυριΣΑ...... ΣΑλπΑρονΤΑΣ ΣΤ ΑνοιχΤΑ μΑζι Σου..(α-sylia)

everything is dust in the wind......

Μικρες κοινες πορειες,μεγαλες διαδρομες χώρια.. Σημαδι στο λαιμο και επιθανατιος ρογχος. πισω απ το χαμογελο κερδιζει την παρτιδα η θλιψη. στην αδικια περατουται η ιστορια ,μισογραμενο το σεναριο κι η σκηνοθεσια μιση .Σαν ρουχο βαρυ, το μεσα της σκεψη σου σκεπαζει την γυμνια μου ,να μη φανουν οι ρωγμες. Αυτον το χειμωνα θα ειναι αργα ...την ιδια εκεινη στιγμη που το χιονι θα σβηνει τα ιχνη σου ,θαβοντας την προσδοκια της ευτυχιας ...που τσιγγουνευτηκε να ερθει..ενω αφορολογητη ηταν...λευκη παραδινομαι στη γη του πυρος και στην κολαση..κανενας δεν νοιαζεται πια..(α-συλια)

το βασιλειο μου για ενα αλογο...!!τρελλος απο ερωτα να καλπαζεις ξεπερνωντας εμποδια, αναβατης σε αλογο μαυρο, ν αστραφτει η οψη σου κατω απ το φως του φεγγαριου.Καταλυτης ,τιμωρος και σωτηρας μαζι.στην τελικη υπερπηδηση να φτανουμε μαζι ..στο μηδεν και στο απειρο. Στην αρχη της δημιουργιας ...ιχνηλατες των ποθων μας και των στεναγμων μας.Στον βρυχηθμο του ,το ατι μας, να ζητά το χαδι στα πλευρα του..!Σαν μεγα ''ευχαριστω ''που μας επετρεψε να το ιππευσουμε ,θυσιαζοντας την περηφάνεια του στο μυστικο του ερωτα και του θανατου. (a-sylia)

μεταληψη..

μετρωντας τις ωρες κατα-θέτω τα θελω . Στις νυχτες υπαρχω στο φως της μερας ανατελλω ...ξυπνωντας τα παθη. Πατηματα στην αμμο και πτησεις με σαρκινα φτερα ..Ξεδιπλωνω τους ποθους σε μαυρα σεντονια να μην διακρινεται το κοκκινο του αιματος μα το λευκο της υποταγης στο συν αμφοτερον...Γυναικα που χανεται και αναγενναται μπροστα στον καθρεφτη ..κοιτωντας εσενα....Κρουνος ευτυχιας ,χειμαρος ηδονης,ολίσθηση στο υπερτατο του συμπαντος .. δωρο Μεταληψη θεια στα χειλη σου πανω..(a-sylia)

αγαπησε με...

η εποχη της ψευδαισθησης..

« η εποχή μας προτιμά την εικόνα από το αντικείμενο, την αναπαράσταση από την πραγματικότητα… ώστε το ιερό να εξυψώνεται στο μέτρο που η αλήθεια υποβιβάζεται και διευρύνεται η ψευδαίσθηση». Feuerbach