διαμαντια και μπλουζ...

διαμαντια και μπλουζ...
♥ οταν ολοι τρεχουν κατω απ τις ομπρελες,εγω θα στεκομαι κατω απ την βροχη..

Τρίτη, 30 Νοεμβρίου 2010

η σοφια της Σοφιας...

Κι είναι η υποταγή ωραίο πράγμα να τη συντρίβεις,
κι άλλη αίγλη αποκτά στα γυναικεία χέρια∙
γιατί αυτά τα μικρά -κατά ψευδαίσθησιν- ανδρείκελα γίνονται ωραία στην όψη, όταν κατακτούν το πονηρό μειδίασμα που σημαίνει την αρχή του σπασίματος κάθε συμβατικής φόρμας.
Αλλά η δύναμη δεν παρουσιάζεται μόνο τότε∙
υπάρχει ακόμα και πίσω απ΄τα σφαλιστά χείλη που δεν τα βλέπεις όταν χαμογελούν και δεν υποπτεύεσαι πως είσαι δίπλα στην πηγή συντονισμού που προγραμματίζει χωρίς να το ξέρεις τη ζωή και το θάνατό σου.
Γιατί σε ένα τέτοιο γένος αναγνωρίζεις απλά την ύπαρξη μίας μήτρας κι όχι έναν πολυσύνθετο μηχανισμό όπως το εσωτερικό ενός ρολογιού που ρυθμίζει την υπόσταση ενός ολόκληρου γένους.
Και μπορεί όλη αυτή η δύναμη να προέρχεται από την απορρόφηση, όπως λες, σπαταλημένων ανδρικών δυνάμεων και όχι από τη γνήσια παραγωγή τους, το γυναικείο ωστόσο σώμα είναι το πιο δυνατό για τη φιλοξενία και την ολοένα και μεγαλύτερη συγκέντρωσή τους. Και αν έστω και λίγο συσπαστεί –σε αντίθεση με το αντρικό το οποίο δέχεται συχνές και ισχυρές συσπάσεις που οδηγούν στην απελευθέρωση δυνάμεων που δεν μπορούν να ενσωματωθούν- έχει τη δυνατότητα να μετασχηματίσει όλη αυτή τη δύναμη προς όφελος του ίδιου. Γιατί η παραγωγή δύναμης κι έπειτα η αποδέσμευσή της ελάχιστη σημασία έχει μπροστά στην παγίδευση και τον επανακαθορισμό της. Κι είναι τούτη η συνειδητοποίηση που προκαλεί τις πιο μεγάλες συσπάσεις. Όταν η τόση δύναμη εξανδραποδίζει το ίδιο το υποκείμενό της.//////////////////////////////////////Σ.ζΥΓΟΥΜΗ/////////////περί ιδιόκτητων μνήμεων

Πάλι γέμισα τη μοναξιά μου με μνήμες∙
Και το ξερα πως έπρεπε από νωρίς να τις διώξω,
αλλά τις άφησα να δημιουργούν πλέγματα ιστοριών μες το μυαλό μου
...και γω έμενα να στροβιλίζομαι στη δίνη του χορού τους.
Ναι ήξερα πως όσο έμεναν θα κινδύνευα.
Πάντα το ξέρω, αλλά μοιάζει ο καιρός που πέρασε πολύς
για να τις καταστήσει ανενεργές και αποστασιοποιημένες.
Μα έπειτα έρχεται η νύχτα και γω πρέπει να πλαγιάσω.
Και τότε τις καλώ να φύγουν κι εκείνες μ’ αγνοούν.
Συνεχίζουν το τραγούδι τους και το φρενητιωδη τους χορό..
και γω φωνάζω μέσα μου, ουρλιάζω δυνατά και καταλαβαίνω πως λίγο μέσα μου ρίζωσαν..
Και αν καταφέρω να τις ξεριζώσω μένω πιο μόνη από πριν με χέρια και μάτια σφαλιστά∙
Μη δω το κακό που κανα πάλι στον εαυτό μου..
Μη δω τα πρόσφατα σημάδια του ξεριζωμού, του ρημάγματός μου.
Κι αύριο θα σκεπαστώ καλά να μην τα δουν κι άλλοι.
Οι άλλοι που το βράδυ κοιμούνται κι εγώ ξαγρυπνώ νανουρίζοντας τις μνήμες μου.
Εγώ που πάντα θα ξοδεύω τη μοναδική μου ιδιοκτησία,
έστω και άνευ ενοικιαστή...Σ.Ζυγουμη!!!!!!!!!!!!!!!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου