διαμαντια και μπλουζ...

διαμαντια και μπλουζ...
♥ οταν ολοι τρεχουν κατω απ τις ομπρελες,εγω θα στεκομαι κατω απ την βροχη..

Παρασκευή, 1 Απριλίου 2011

το δακρυ!



Βροχερή ημέρα σήμερα... Μία μελαγχολία πλανιόταν στην ατμόσφαιρα και σε συνδυασμό με τον ανάδρομο Ερμή, μας έδωσε μια μεγάλη δόση εσωστρέφειας.
Ας τιμήσουμε λοιπόν την Αφροδίτη καλύτερα, ή μάλλον τον γιο Της...
τον φτερωτό Έρωτα...
Στην τελική είναι και ο μόνος που βοηθάει τον Άνθρωπο να επανέλθει στη Θεία του Φύση....
----- -----
(Από το Δάκρυ του Απόλλωνα)
Η αγνή ψυχή ξεπλένεται στο δάκρυ και παραμένει άσπιλη.
Αν δεν κλάψεις, το μαύρο του καημού σε ποτίζει και κάνει αφόρητο τον πόνο που προκαλεί το πιο μικρό χαμόγελο ευτυχίας…
Δάκρυ…
Μια μικρή σταλαγματιά νερού που σε κάνει να νιώθεις τόσο ευτυχισμένος που μπορείς και Νιώθεις…
Τι τραγικό να είσαι θεός…
Τι τραγικό όλοι να θέλουν κάτι από εσένα, χωρίς αντάλλαγμα, ίσως μόνο ένα κεράκι ή μια αναθηματική πλάκα σε ένα «ναό» που καπηλεύονται θνητοί στο όνομά σου…
Και κανείς να μη ρωτά: «είσαι καλά; Χρειάζεσαι κάτι;»

http://www.arkadian.gr/to%20dakry%20tou%20apollona.html

(Από τη Γητειά)
Και τ’ όνειρο σβήνει…
Κοιτάζεις δίπλα σου και βλέπεις το Κενό να γεμίζει τον χώρο που πριν βρισκόταν Εκείνη. Ο άνεμος πια δεν μαστιγώνει τον ξανθό καταρράκτη των μαλλιών Της, μα άγριος σε χτυπά με μανία, μη βρίσκοντας εμπόδιο Εκείνη να τον ποτίσει με το άρωμά Της.
Κι ένα δάκρυ κυλά στο πρόσωπο…
Γιατί ξέρεις… Ξέρεις πώς είναι να είσαι μαζί Της.
Και τώρα πια ζεις μακριά Της…
Κι ακόμη ένα δάκρυ κυλά… Πόσο ψυχρός ο αγέρας αν δεν τον γεμίζει η φωνή της, πόσο γυμνή η σάρκα του χεριού σου αν δεν το ντύνει τ’ άγγιγμά Της…
Κι άλλο ένα δάκρυ …
Κι άλλο …
Κι άλλο …

http://www.arkadian.gr/gitia.html

5 σχόλια:

  1. ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ..ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΣΒΥΝΕΙ??ΔΙΑΦΩΝΩ .... ΜΑ ΜΕ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ..ΑΡΧΙΖΕΙ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. http://www.youtube.com/watch?v=67Xjqv1_aUU/ΚΑΛΗΜΕΡΑ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλημερα ανωνυμε..εχω...Εχω ένα άδειο σκουριασμένο πιστόλι
    Και μια αλήθεια βολικιά σαν ξυράφι
    Και περιφέρομαι από πόλη σε πόλη
    Μ' ένα κεφάλι γεμάτο χρυσάφι

    Eχω ένα φόβο που τον έχουνε όλοι
    Και μια φωτιά που την ταίζω με λάθη
    Και περιφέρομαι από πόλη σε πόλη
    Μ' ένα κεφάλι γεμάτο χρυσάφι

    Εχω ένα δρόμο μα δεν ξέρω που βγάζει
    Μια ίσια γραμμή σ' ένα βρώμικο χάρτη
    Και στροβιλίζομαι απ' τη μια άκρη στην άλλη
    Μ' ένα κεφάλι γεμάτο χρυσάφι

    Εχω μια θλίψη που 'ναι τόσο μεγάλη
    Που όλο φοβάμαι μη τυχόν και ξεσπάσει
    Κι ισορροπώ μέσα σ' του ονείρου τη ζάλη
    Μ' ένα κεφάλι γεμάτο χρυσάφι

    Εχω έναν ήλιο χλωμό στη φορμόλη
    Μια καρδιά που διψάει σαν καμένο χωράφι
    Και περιφέρομαι από πόλη σε πόλη
    Μ' ένα κεφάλι γεμάτο χρυσάφι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΝΑ ΧΑΘΩ ΣΤΟ ΧΡΥΣΟ ΤΩΝ ΜΑΛΛΙΩΝ ΣΟΥ.ΚΑΙ ΣΤΑ ΚΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΡΜΙΟΥ ΣΟΥ.http://www.youtube.com/watch?v=2Nj4oH-inrQ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. τρυφερο και επιμονο!!!!!!! ποιος ξερει η αναμονη τι θα φερει.ποιος γνωριζει το αυριο? και ποιος νοιαζεται για το τωρα? παντα θαναι αργα..μην αργεις μην αναβαλεις φτασε πριν τ ονειρο πεταξει πριν τ ονειρο πεθανει πριν η μερα η επομενη ξημερωσει.φοβαμαι το σκοταδι οσο κι εσυ..

    ΑπάντησηΔιαγραφή