διαμαντια και μπλουζ...

διαμαντια και μπλουζ...
♥ οταν ολοι τρεχουν κατω απ τις ομπρελες,εγω θα στεκομαι κατω απ την βροχη..

Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2011

Τη σκιά σου σμιλεύω..Pedro Salinas



Τη σκιά σου σμιλεύω.
Της έχω ήδη αφαιρέσει τα χείλη,
τα κόκκινα και σκληρά: έκαιγαν.
Θα σ' τα 'χα φιλήσει
πολύ περισσότερο.
Ύστερα σταματάω τα μπράτσα σου,
τα σβέλτα, τα μακριά, τα νευρώδη.
Μου πρόσφεραν τον δρόμο
για να σ' αγκαλιάσω.
Σου αφαιρώ το χρώμα, τον όγκο.
Σου κόβω το πέρασμα. Ερχόσουν
κατευθείαν σ' εμένα. Εκείνο που πιότερο
πόνο μου έδωσε, επειδή σώπασες,
είναι η φωνή σου. Πυκνή, τόσο θερμή,
περισσότερο χειροπιαστή απ' το σώμα σου.
Αλλά ήδη ετοιμαζόταν να μας προδώσει.
Έτσι
η αγάπη μου είναι ελεύθερη, λυτή
με την αποσαρκωμένη σκιά σου.
Και μπορώ να ζω μέσα σου
χωρίς να φοβάμαι
εκείνο που περισσότερο ποθώ,
το φιλί σου, την αγκαλιά σου.
Να υπάρχω με τη σκέψη πάντα
στα χείλη, στη φωνή,
στο σώμα
που εγώ ο ίδιος σου απέσπασα
για να μπορέσω, δίχως αυτά,
να σ' αγαπήσω.
Εγώ, που τ' αγαπούσα τόσο!
Και ν' αγκαλιάσω ατέλειωτα, χωρίς λύπη
-καθώς φεύγει ασύλληπτη,
με τη μεγάλη μου αγάπη ξοπίσω της
η σάρκα στον δρόμο της-
το μόνο δυνατό σου σώμα:
το γλυκό, ιδεατό σου κορμί.
(Η φωνή που οφείλεται σ' εσένα, 1933)

1 σχόλιο:

  1. Το να σε σκέφτομαι απόψε
    δεν σήμαινε να σε σκέφτομαι με τη σκέψη μου,
    εγώ μόνο, μέσα μου. Σε σκεφτόμουν
    διεξοδικά μ' εμένα, τον πλατύ κόσμο.

    Το μεγάλο ονειροπόλημα του κάμπου, τ' αστέρια,
    η θάλασσα σιωπηλή, τα χορτάρια αόρατα,
    παρόντα μόνο με τα ξηρά τους αρώματα,
    σε όλα αυτά,
    απ' τον Αλδεβαράν ως τον γρύλλο σε σκεφτόμουν.

    Πόσο ήρεμα
    επικρατούσε η ομόνοια
    ανάμεσα στις πέτρες, τα περίλαμπρα άστρα,
    το μουγγό νερό, την τρεμουλιαστή συστάδα των δέντρων,
    σ' όλα τ' άψυχα,
    κι η δικιά μου ψυχή
    τ' αφιέρωνε όλα σ' εσένα! 'Ολα να προστρέχουν
    πειθήνια στο κάλεσμά μου, στην υπηρεσία σου,
    ανυψωμένα σε πρόθεση και δύναμη αγάπης.
    Εσμιγαν τα φώτα κι οι σκιές
    στο φως της αγάπης μου, έσμιγε
    η μεγάλη σιωπή πάνω στην επίπεδη γη,
    φωνές απαλές απ' τα σύννεφα, από τον ουρανό,
    στο τραγούδι προς εσένα που τραγουδούσε μέσα μου.
    Μια συμφωνία κόσμου και ύπαρξης,
    βιασύνης και χρόνου, μια εκεχειρία απίθανη
    απλωνόταν μέσα μου, όπως μπαίνει η ευτυχία
    όταν έρχεται αβίαστα, φιλί με φιλί.
    Και σχεδόν
    σταμάτησα να σ' αγαπώ για να σ' αγαπήσω
    μ' άπειρη εμπιστοσύνη, περισσότερο απ' αυτήν που έχω σ' εμένα,
    σ' αυτήν την πράξη αγάπης προς τη μεγάλη νύχτα
    που πλανιέται στον χρόνο κι επιφορτισμένη ήδη
    με ιερή αποστολή, ιεραπόστολος αποδείχτηκε
    μιας αγάπης που έγινε αστέρια, γαλήνη, κόσμος,
    που σώθηκε πια απ' τον φόβο
    εκείνου του πτώματος που απομένει σαν ξεχαστεί.

    (Αιτία αγάπης, 1936)

    ΑπάντησηΔιαγραφή