στο καρναβαλι σου ζησε..

ξερασα την επιθυμια,,,Μου  τελειωσε  ρε, πως το λενε,παπαλα..γυρνα  σε μενα  ειπες? γιατι? να γυρισω που? στο  τιποτα? οργιζομαι ακομα  και στον υπνο κι αυτο ειναι καλο..στο ''η ταν  επι τας ''μου ,κερκοπορτα  ανοιξες  και εαλω η πολις.απο  τα  στενα  των Θερμοπυλων μεχρι την πτωση  της Πολης  ,προδοτης  υπηρξες...μα  στην ιστορια  δεν θα μεινεις..Οι ''ωραιοι Προδοτες'' ειχαν προσωπο και  τολμη  να  το δειξουν.Εσυ  μια μασκα  ανθρωπου  φορας και τριγυρνας ,μυαλο  σαλεμενο  αναμεσα  σε  λογικους,καρδια  μαυρη αναμεσα  στην φωτεινη  μερα.Ξορκι  και  προσευχη  εκανα,να  σε  τιμωρησω   εντος  μου.Οι  δυνατοι παραμενουν  και οι αδυναμοι  πισωπατωντας  με  βηματα  αργα  ''την κανουν''...Εκμεταλλευτηκες τις αντιθετες παραταξεις   αλλα στο τελος  δεν  ηξερες  εσυ που βρισκοσουν.Παιχνιδι  κατασκοπων καταντησε  η  ζωη σου. μα  τα  τειχη επεσαν  και  δεν εχεις πια προορισμο και λογο υπαρξης.   Δεν Υπαρχεις.... και  καταβαθος το ηθελες τοσο πολυ  που  δεν μπορουσες καν  να τ  αντεξεις...Αυτο που διακαως επιθυμουσες βρηκες γι αυτο και αποφασισες  να το καψεις..Ατρομητος ? ας  γελασω..οι  γενναιοι  δεν  φοβουνται  να καουν..δεν βαζουν  αναχωματα και παρωπιδες...μοναχα  οπλιζονται  με θαρρος και ιδανικο.. Ποιος μιλησε  για νικη?  εχουμε πολεμο..εσυ  με τον εγω σου ,,και οι αλλοι  εμεις ,με  τον '' κανενα...δεν '' ξιφουλκω''   πια.  Ειρηνη  συναψα  με  εμενα..Δες  την εικονα...ελα  προσπαθησε  και μη  γυρνας  το βλεμμα.. Εχασες .. Απ την αρχη  το  ηθελες  να χασεις..Καθε φορα που εφτανες κοντα  στην νικη εκαιγες  τον  ασσο  σου που  ειχες  στο μανικι...Σε  ρωσικη ρουλετα  θανατου  οργασμους  επεδιωκες. ..αντιθετα  με  μενα..Το  δικο  μου  πιστολι  ειχε  δυο  σφαιρες  και τις ''πιθανοτητες'' πιο μειωμενες,,Μα  θαρετα  κολλουσα   στην κανη  στον κροταφο αποζητωντας νικη  ζωης  πανω  στο θανατο.. Για  δες καμμια  φορα  πως  ερχονται  τα πραγματα..Αντιστροφα  ηρθαν  τα πραγματα ,,εξαιρεση  στον νομο  των πιθανοτητων..Ζω ..κι εσυ  Νεκρος.... το  μονο  που  σου μενει  ενα  κελι  σαν  μνημα..που  να  γραφει  απ εξω  τ ονομα σου..Λιγος  μπροστα  στο μεγαλειο  μου..Μικρος θνητος  μπροστα  στην Αγαπη.. Κενος  μπροστα  στο  ξεχειλο  δικο μου..Προλεταριος μπροστα  στην  αριστοκρατια  μου.. Χωρις  ανασα  εμεινεις  μπροστα  στο  αυτοκρατορικο  Ονειρο  μου.. Στερνο  φιλι  αυτο  του  μεσημεριανου -ονειροεφιαλτη μου- .Ξυπνω ..ανοιγω  τα  ματια  στο φως..λευτερη...ξεκινω  και παλι  για την δικη μου Ιθακη και  ευ-τυχω...Καφε  και τσιγαρο  ,τωρα  ...Γραφω....για  μενα.... και μονο...και  για  μενα.

θα σε νικησω  θανατε ,γιατι  η δυναμη του ερωτα μου , μεγαλυτερα εστι  της δικης σου..

 Μοντεγοι και Καπουλετοι αντιμαχονται τον ερωτα μας ωραιε δον Κιχωτη της ψυχης μου ... Στα ονειρα μου χθες σε καλεσα και τ αγριο αλογο σου ειδα..Στον γκριζο πυργο μου το φως εισεβαλε απ της  δικης  σου θωριας την οψη ...ειρηνικος καταχτητης της καρδιας μου και εισβολεας στο σωμα . Προτου χαθει η ζωη μου απο της μοιρας το φαρμακι ,τουτη την νυχτα ξυπνησε με ,απο το καστρο τουτο ψυχανεμισου την κραυγη μου ,που σχιζει το σκοταδι. Ομοιες οι απαντοχες μας ειναι ..Μη περιμενεις και μαθε πως κι εγω σε περιμενω ...παραγγειλα τ ανεμου ν αποστειλει σε σενα την τελευταια τουτη την πνοη μου ..

ανάσα.......

και καθε φορα που λες ανασα ,βασιλικη σημασια της δινεις Ανασσα την χρηζεις... Μια ανασα στην πρωτη κραυγη το νεογεννητο παιρνει..Ο ναυαγος για μια ανασα σε καθε κυμα που τον σκεπαζει καρτερει,ο ερωτευμενος να ενωσει την ανασα του με κεινη του ερωτα του, στο κλαμα , στο γελιο , στη θερμη ... και στο κρυο μια ανασα καθοριζει τις αισθησεις σου..ΚΑΙ στο τελος....μια ανασα ειναι που σου λειπει...

αναρωτιεμαι ,,ο ερωτας σε κανει ποιητη? η η ποιηση σου ειναι ο ερωτας?ΚΙ ΕΣΥ .. ποσο αντεχεις ? καθε φορα που κυνηγας να φυλακισεις μιαν ανασα? να πιασεις μια στιγμη , εκεινη την μοναδικη ...Ποια μοιρα σε μυρανε με λεξεις ,ποια νεραιδα σε ευλογησε να νοιωθεις και ποια μαγισσα κακια σε καταραστηκε να πονας?.......σιωπων...τας να αιμοραγεις και γραφοντας να πεθαινεις , να ανασταινεσαι ξανα , θυσια αεναη στο βωμο της μουσας της Κλειως ,που αχορταγη παντα περιμενει..Πανω σου αφηνω , του ερωτα μου την γραφη ,μηπως και ξεδιψασω ,σιωπας μα λες ασηκωτες κουβεντες,μιλας και δεν ακουγεσαι ,τυφλος που ψηλαφει να βρει ..(?) το χρωμα..,κερι με αναστασιμο φως, που με λειωνει μαζι και με ζεσταινει.... Κι εσυ κρατας το ''φως'' εντος σου και .....καιγεσαι....καιγοντας μαζι κι εμενα...Και τοτε πως αραγε ν αντισταθει ο Απολλωνας να παιξει την λυρα του μονο για μας?Στην απεραντη αγκαλια της ποιησης σου παρε με και παψε πια να γραφεις....Μονο την ηχο της φωνης σου λαχταρω να ακουω ,και μονο το δικο σου βλεμμα ν αντικριζω ..εκει να χανομαι κι εκει μεσα να σε βρισκω..Δεν πα να πει πως προδωσες την ποιηση ...μονο της εδωσες σαρκα και οστα φυσωντας μεσα της ζωη..σε μενα...

ασυστολες αυτοκτονιες...

Ασύστολες Αυτοκτονίες

από Φιλόλαος Παππάς

Τα κείμενά μου είναι ασύστολες αυτοκτονίες
Σιγά σιγά...συνέχεια...πίνοντας το ίδιο μου το αίμα
Κερνόντας αυτό που ζει μέσα μου.
Κάτι κουνιέται και δεν είναι η ψυχή μου.
Δίψασε.
Άλλαξα...
Ανάθεμά σε...ανάθεμά με.
Πρώτη φορά ένιωσα πέτρινη την καρδιά μου.
Και με ενοχλεί...είναι πιο βαρύς ο χτύπος της.
Δε φτερουγίζει η πουτάνα.
Θα περάσει είπες.

Χρειάζεται χρόνος.
Μπούρδες.
Θα μείνει και θα βαραίνει ακόμη περισσότερο.
Θα πετρώνει και στα ραγίσματά της δε θα φυτρώνει τίποτα.
Τίποτα, μ΄ακούς;
Όχι, τι περίμενα να ακούσεις;
Τον ήχο απ΄το σπάσιμο ή μήπως τα πετραδάκια στο τζάμι σου;
Θέλω να στην πετάξω τέτοια καρδιά.
Εκείνη τη μεγάλη τζαμαρία που έχεις στο σαλόνι σου
θέλω να στην κάνω κομμάτια και να μπεί μέσα στο σπίτι σου
σαν τυφώνας η κραυγή μου.
Να στα διαλύσει όλα.
Να ξηλώσει το παρκέ σου
να χαρακώσει τους τοίχους.
Να πάρει και τα μαύρα σου σεντόνια και να πηδήξει απ΄το μπαλκόνι.
Να εξαφανιστεί και να μείνεις εκεί.
Γραπωμένη στο μαξιλάρι μου.
Γιατί ναί!
Δικό μου είναι το δεξί μαξιλάρι.
Γιατί έτσι!
Γιατί εκεί ακούμπησε το κεφάλι μου όταν ζύγιζε χίλιους τόνους.
Σ΄αυτό άκουσα την καρδιά μου να χτυπάει μέσα απ΄το στρώμα.
Αυτό αγκάλιασε το εγκεφαλικό μου.
Μέχρι εκεί πετάχτηκε ο έρωτάς μου για σένα.
Κι απο εκεί στα σκουπίδια.
Τρελός οσο τίποτα.
Πουθενά δε χαμπάριασε.
Καρφί, μπροστά.
Σφαίρα που ποτέ δε σε πέτυχε.
Πέρασε ξυστά απο την καρδιά σου.
Ένα γαμημένο χιλιοστό πιο αριστερά αν είχες κάνει.
Θα ήσουν νεκρή.
Ανάθεμά σε...κι εσένα κι εμένα.
Γιατί δεν κουνήθηκες λίγο;
Γιατί αστόχησα;

βροχη μου AMFITRITI

για μια αγαπη που στοιχειωσε νωρις..πριν ενα χρονο..

         Ο ανθρωπος  ειναι  καμωμενος απο συγκρουσεις.Η αρμονια και η ωριμοτητα δυσκολα πετυχαινονται στην πραξη.Αν τα  αντιθετα στο συμπαν, συνταιριαζουν υπεροχες συμφωνιες ,....στις  συμπεριφορες μας και στα συναισθηματα μας συνεχως γρονθοκοπιουνται.Ο πολεμος  με τον μισητο  εχθρο-εαυτο, επιζητα αφορμες  να  μεταφερει την οργη του  ,την πικρα του,την απογοητευση της αδυναμιας του  εξω.ΚΑΙ οσο  πιο  απλος  και  αγαθος ειναι ο απεναντι,τοσο  θα  του θυμωνει,οπως  θυμωνουμε  με τον καθαρο  καθρεφτη μας,οταν  τον κοιταμε  και  μας  στελνει πισω  ως  ειδωλο,  ενα  τερας...Υπαρχουν πλασματα τοσο  καθαρα  που  μας  φτιαχνουν καθρεφτη,χωρις  να  μιλουν χωρις  να κανουν  τιποτα  εξαιρετικο. μονο  με το βλεμμα  ,με το χαμογελο  με την λαμψη που  ερχεται απο μεσα τους Ο άνθρωπος περπατώντας στις λάσπες και κοιτώντας τ' αστέρια, όπως λέει ο Τσέχοφ, για λίγη ευτυχία και έκσταση ρισκάρει αναρίθμητες οδύνες και μόχθους με θαυμαστό πείσμα. Εκείνο που λέμε "δίψα ζωής" και που κρατά εντέλει και παρά ταύτα τον κόσμο ωραίο και όρθιο." (Μάρω Βαμβουνάκη)...//////////////////////.."Η νοσταλγία είναι διεγερτική γιατί ο άνθρωπος ποθεί την αιωνιότητα. Αν δεν μπορεί να τη συναντήσει τραβώντας μπροστά, στρέφεται πίσω αναζητώντας την αρχή του. Διαισθάνεται πως μονάχα σπάζοντας το φράγμα του χρόνου, του μέλλοντος χρόνου και του παρελθόντος, ίσως να φτάσει στον χώρο τον άχρονο και να ειρηνεύσει."........η νοσταλγία μας  ωθει να τολμήσουμε  μια επανάσταση, σαν εφηβείας κατάλοιπο. Η αίσθηση ότι πίσω στο παρελθόν  έχουμε  αφήσει κάτι ανολοκλήρωτο, μας  σπρωχνει να  ξεκινήσουμε  μια πορεία με "πυξίδα που δείχνει προς το παρελθόν. ....Κίνηση της ψυχής προς τα πίσω με τέρμα την αφετηρία.......

Φοράει μαύρα ρούχα και δεν μπορεί να κάθεται για πολύ ώρα στο σπίτι. Βρήκε στη γωνιά ενός συρταριού κι εκείνο το δαχτυλίδι του με τα πέντε ρουμπίνια που της έφερε από την Ασία, τότε στο δυστυχισμένο ταξίδι του, απ' το παζάρι. Το φορεσε πρώτη της φορά. Το κοιτά και τα μετρά στον παράμεσο. Πρώτο ρουμπίνι, η σταγόνα το αίμα της μήτρας της, τελευταίο, της σκέψης του, της αυτόχειρης σκέψης του το αίμα. Ο άντρας που μαζί του ζει δεν καταλαβαίνει. Δεν καταλαβαίνει. Μπορεί και ν' αρνιέται να καταλάβει, ποτέ της δεν ξέρει τίποτα για την δική του ψυχή.

Τριγυρνά και γυρίζει όλη μέρα και του γράφει μέσα της σημειώματα. Μπαίνει σε άδειες εκκλησίες του Αυγούστου και προσεύχεται απ' τις γωνιές. "Μου φεύγεις όταν σε ζητώ και με κατέχεις όταν σου φεύγω". Κλαίει και κλαίει και για τους δυο τους. Για την ίδια πιο πολύ όσο θα κυλά ο καιρός. Τόσο εγωίστρια!

"Ο έρωτας είναι άγριο πράγμα", της έλεγε. "Θέλω να σου ορκιστώ πως την αγριότητά του, αν χρειαστεί, μονάχα κατά πάνω μου θα τη στρέψω". "Κι εγώ; Τι πρέπει να κάνω εγώ;". "Εσύ μόνο να υπάρχεις."

GREAT SCENE - V for Vendetta (finale)

και ξαφνικα...

Κατεβασε το ακουστικο.Αργα με  σταθερο  χερι με  την αναστροφη της  δεξιας της παλαμης ,ταμποναρισε στο  κουτελο της  τον  κρυο ιδρωτα..Ετρεμε  ακομα  απο  μια περιεργη  ηδονη και  ενα  κυμα   ταραχης που την ειχε ολοκληρωτικα  καλυψει..Τιναξε  πισω  το κεφαλι  και  χαμογελασε..Δεν  ειναι δυνατον σκεφτηκε χθες μολις  ηταν στο  απολυτο  χαος  ,μεσα  σε σκοτεινο  τουνελ απαισιοδοξιας και λυπης.Μεχρι  χθες ..χθες το πρωι..Ειχε   ξυπνησει  με  κακη   διαθεση  ,,δεν  ειχε  τσιγαρα κι αυτο  την  εκανε  χειροτερα..Ο  πρωινος  καφες  χωρις  τσιγαρο  ,,για  εναν  ''εθισμενο''  ειναι  σαν  τιμωρια.''σκατα '' αυτοματα  της  βγηκε  απο τα  χειλη  η λεξη..φορμα  παπουτσια κλειδια  του  αυτοκινητου  .........και  βγηκε..Κρυος  αερας  την  ξυπνησε  αποτομα .Μπηκε  στο  αμαξι  και   μηχανικα  κατευθυνθηκε  προς  το περιπτερο που  ηξερε  οτι μενει ανοιχτο τις Κυριακες.. αναψε  το πρωτο  τσιγαρο ,ο καπνος  την ζαλισε λιγο..και  στο  ματι της  στοχευσε...ετσουξε....δακρυσε...απο τον καπνο? σκεφτηκε??  η..???  Επιστροφη..Καφες..     Ποσες  φορες  ονειρευτηκε  να  τον επιναν μαζι ,σε  καθε  γουλια  να του ελεγε ...σε  θελω...  σε  καθε βλεμμα να τον ενοιωθε  μεσα της...μηνες  απουσιας  αρνουμενη  να προχωρησει..σε  καρεκλα  καρφωμενη  ωρες κοιτωντας τα  2  επιπεδα  που  οριζονται απο  τον τοιχο  και το ταβανι...Αναθεμα  ποτε  δεν ηταν  καλη  στα  μαθηματικα...Και  ξαφνικα  .............. ενας  ηχος  τηλεφωνου  την  τρομαξε  την  ειχε  τρομαξει ....πριν  λιγη  ωρα  ,,πριν  καν  αναψει  το  πρωτο  τσιγαρο..''Μωρο  μου'' εχει   σημερα  το  V FOR VENTETA....αυτη  τη  φορα  λεω  να  το δουμε  μαζι...../ ---- Μα..ειχες  πει...''δεν  θα με  δεις ποτε'' ,πανε σχεδον  13 μηνες..πως???τι εγινε  και?.... Οχι  μην πεις  ...δεν  με  νοιαζει,,τιποτα ,,αρκει που ηρθες  αρκει που θαρθεις..      Τρελλη  απο  χαρα....  Ευτυχισμενη  ,χαρουμενη,,,,ετσι  ξαφνικα ////////,   υπεροχα.....ξυπνας  καμμια  φορα... //////////////////////////////////////Αναθεμα  ΟΝειρο  ηταν..η  μηπως  Εφιαλτης??...............................................,ας  τραβηξει  καποιος  τις  κουρτινες  ,,θελω  να  Κοιμηθω....